Zwana również szlamiakiem. Humanoid, szybki, jadowity stwór leśny i bagienny.

Opis mechaniczny:

Pomniejsza bestia.

Charakteryzacja:
Gumowa maska i obcisły kostium o plamach w barwach błota. Woreczek z jadem na brzuchu.

Atak:
Ciska rzutkami symbolizującymi żrący śluz. Trafienie zdejmuje wszystkie punkty odporności (czyli powala przeciwnika na 10 min). Bezpieczne pazury do walki bezpośredniej.

Odporność:
3-5 pkt
Odporna na wszelkie trucizny.

Opis fabularny:

Wygląd:
Humanoid o łysej, oślizgłej skórze, podłużnym obłym pysku i patykowatych kończynach, chudy. Na brzuchu charakterystyczny gruczoł wytwarzający jad.

Pochodzenie:
Z uwagi na pewne fakty (patrz „Występowanie”) powstała teoria, iż ślamdziungwę wyhodowano niegdyś jako naturalnego wroga tęgoryjców, którym nie pozwala na zbytnie rozmnożenie się.

Występowanie:
Żyje najchętniej na terenach podmokłych, także w wilgotnych podziemiach. Stąd ślamdziungwy stały się w stolicy Hammersteinu plagą kanalizacji, w krótki czas po jej wybudowaniu.
Polują zwykle samotnie, rzadziej w dwa, trzy osobniki. Często kręcą się w pobliżu stad tęgoryjców, powalając słabsze sztuki.

Zachowanie:
Preferują łatwy łup, atakując z dystansu jednostki ranne lub chore. Swojej ofiary nie pożerają natychmiast, lecz obezwładniają zastygającym śluzem i porywają do legowiska. Tam jest powoli trawiona żywcem, świadoma tego co się z nią dzieje. Co daje nieco czasu na zorganizowanie pomocy gdy ofiarą jest człowiek. Kilku ludzi, którym udało się dożyć przybycia ratowników, chorowało bardzo długo, po czym zwykle następował zgon. Znamy tylko jeden potwierdzony przypadek powrotu do zdrowia, przy czym ta osoba nigdy już nie zdołała usunąć ze skóry blizn oparzeniowych i wrośniętego w skórę zaschłego śluzu. Zaowocowało to samobójstwem, ponieważ ofiarą była młoda kobieta, bardzo wrażliwa na punkcie własnej urody.
Po spokojnym spożyciu posiłku, ślamdziungwa nie pozostawia prawie żadnych szczątków, jedynie kałużę śluzu.

Walka:
Ślamdziungwy posługują się żrącym, gęstym jadem, którym ciskają na znaczne odległości. Może on zniszczyć nawet stalowy pancerz. Przed silnym wrogiem uciekają, a poruszają się bardzo szybko i lekko.
Podatne na zwykłą broń.

Trofea:
Jad, po zagęszczeniu stosowany m.in. do trawienia wzorów w metalu. Przechowywać można go wtedy jedynie w szkle. Ze śluzu wyrabia się bardzo mocny klej szybkoschnący.

Na podstawie zapisków Nimue Złocistej