Image

dawniej Ks. Świn i Bolkowa

W skrócie: Mieszanka nowoczesnej cywilizacji ammańskiej i dawnowierczego pogaństwa.
Ustrój: Rządy Ław Grodowych.
Obecny władca: Brak, Księstwo rozpadło się na poszczególne grody.
Dominująca religia: Kult Dumiel i Vortha.
Herb: Tą funkcje pełnił znak Dumiel i Vortha, sierp Księżyca na tle Słońca.

Geografia

Image

Księstwo Świn i Bolkowa położone jest na południe od Przeklętej Puszczy pomiędzy Antalią a Księstwem Wzgórza. Północna granica ciągnie się wzdłuż pasma Czarnej Grani pomiędzy przełomami górskimi dwóch wielkich rzek, Dany i Hany płynących na południe do Morza Antalijskiego. Stanowią one zachodnią i wschodnią granicę. Na południu ląd urywa się w większości stromymi klifami. Kraina jest górzysta, poprzerywana głębokimi kotlinami, jeziorami i wąwozami. Księstwo składa się z siedmiu grodów władających ziemiami położonymi w siedmiu kotlinach. Przez środek państwa przepływa Drzyna.

Południowe słońce dobrze wpływa na uprawę oliwek i winorośli na wybrzeżu. Wzgórza obfitują w bogactwa naturalne, choć na ogół nie eksploatowane. Warunki lokalne są bardzo korzystne do obrony przed ewentualnym agresorem.
Do roku 491 kwitła gospodarka leśna, a przez kraj przechodziły bezpieczne szlaki handlowe pomiędzy wschodem a zachodem.

Historia Księstwa Świn i Bolkowa

Mimo centralnego położenia i sąsiedztwa ludów Ammana, na te niegościnne tereny długo nie wkroczyła cywilizacja. Prymitywne plemiona górali trudniły się łowiectwem, zbieractwem, hodowlą, a także zbójectwem. Mimo, że to Amman niegdyś wyzwolił je z jarzma chaosu, kult jego osoby nie przetrwał dłużej niż jego obecność na Świecie. W okresie formowania się największych mocarstw Znanego Świata, tutaj trwały nieustanne walki pomiędzy sąsiednimi plemionami porywającymi sobie trzodę i zapasy.

Kraina kilkakrotnie została najechana przez mieszkańców dzisiejszej Antalii, jednak wojowniczy mieszkańcy potrafili jednoczyć się przeciw obcym i wzniecali skuteczne powstania. Ludzie gromadzili się wokół najsilniejszych plemion, które wkrótce podzieliły kraj zajmując naturalne obronne kotliny górskie. Rozpoczął się okres izolacji. Władający plemionami kniaziowie i rady plemienne wznieśli obronne grodziska, dając początek siedmiu grodom dzisiejszego Księstwa. Coraz bezpieczniejsze były też trakty i władcy bogacili się pobierając myto od kupców przemierzających kontynent. Okresy stabilnej egzystencji co jakiś czas przerywane były najazdami wciąż rywalizujących plemion.

W końcu pod wpływem kniazia Świn, Gniewka I, doszło do zjednoczenia największego z grodów, Świn, z sąsiednim Bolkowem. Aby skuteczniej opierać się wpływom coraz potężniejszej Antalii, pozostałe pięć grodów złożyło hołd Gniewkowi, który przybrał tytuł księcia Świn i Bolkowa. Tymczasem groźba od strony Antalii odsunięta została przez atak Hammersteinu na tąż i długoletnią wojnę między nimi. Gniewko okazał się przewidującym władcą i wspierając Antalię przyczynił się również do jej zwycięstwa. Księstwo Świn i Bolkowa płaciło regularny trybut, a Antalia przymykała oko na dominującą wiarę w Vortha i Dumiel.

Do niedawna Księstwo zrzeszało kilka grodów (Świny, Bolków, Praslaw, Turobór, Ślęgno, Uzbereż i Wilczy Ostrów), które miały znaczną autonomię, ale uznawały zwierzchność dziedzicznego księcia Świn, składającego hołd lenny królowi Antalii. Niestety, po bezpotomnym zgonie Gniewka II w roku 491 e.A. (Fantazjada 2009), państwo ponownie rozpadło się na siedem niezależnych części, z czego gród Praslaw spłonął do fundamentów.

Poza murami grodów nikt już nie czuje się bezpieczny, a to za sprawą sług potwornej Pajęczycy.

Obyczaje w Księstwie Świn i Bolkowa

Prawa

W całym Księstwie Świn i Bolkowa, grodem i ziemiami wokół niego rządzi sześciosobowa Ława, wybierana spośród ziomków, czyli rdzennych mieszkańców. Jest to pozostałość dawnej rady plemiennej. Nie ma tu szlachty takiej, jak w Antalii czy Hammersteinie; to ziomkowie mają wszystkie przywileje.

Image

Na co dzień autorytet tradycji reprezentuje Zwierciadło Praw. Choć nie tak subtelne jak chociażby antalijskie prawo kanoniczne, Zwierciadło chroni ziomków i ich majątek, a na jego straży stoi Drużyna Książęca. Trzeba jednak dodać, że Drużyna chroni gród i czasem trakty, ale rzadko zapuszcza się w odleglejsze okolice.

Za wprowadzanie w życie postanowień Ławy odpowiada dziedziczny Grododzierżca, kontynuujący tradycję niegdysiejszego plemiennego kniazia. Uczestniczy on w posiedzeniach Ławy, a także, wraz z Ławą oraz kapłanami Vortha i Dumiel, sprawuje sądy. Kapłani zresztą mają również nieraz znaczny posłuch u Ławy. Grododzierżcy również podlega Drużyna Książęca, ze stojącym na jej czele Wojskim.

Ziomkowie w grodach Księstwa, cieszą się pozycją wyraźnie lepszą od przybyszy. Przysługuje im ochrona Drużyny Książęcej oraz pełnia praw majątkowych, jak i wyboru do Ławy. Wszelcy przybysze płacą wyższe podatki i, jak twierdzą niektórzy podróżnicy, są w Księstwie mniej bezpieczni od miejscowych ziomków.

Gladiatorzy

Walki gladiatorów to najpierwsza rozrywka w Księstwie Świn i Bolkowa. Niegdyś plemienne tradycje kazały wojownikom walczyć na śmierć i życie, aby złożyć bóstwom w ofierze własną krew. Zdarzało się, że pojedynki najmężniejszych wojów rozstrzygały całe bitwy między plemionami. Do dziś Dumiel i Vorth żądają — ustami kapłanów — zroszenia areny krwią mężnych wojów, aby zapewnić pomyślność grodu i ziomków.

I choć wciąż kultywuje się stare tradycje coraz częściej igrzyska są nie tyle religijnym misterium, co zabawą dla gawiedzi, na której przelewa się krew więźniów, bestii, a rzadziej cennych gwiazd tego sportu (choć oczywiście wypadki się zdarzają).

Punktem honoru każdego grodu jest posiadanie choć jednej porządnej Szkoły Gladiatorów. Zaś punktem honoru co bogatszych ziomków jest wystawić gladiatora, który zwycięży w igrzyskach (lub choć w jednej walce, albo przynajmniej dzielnie zostanie pokonany;)).

Religia

Wierni szczególnie upodobali sobie tatuaże, również na twarzach, o raczej kanciastych kształtach, z motywami Słońca (Vorth) i Księżyca (Dumiel). Obnoszą je dumą jako znak swojej wiary i przynależności.

W Księstwie Świn i Bolkowa od niepamiętnych czasów ludzie czczą Dumiel, boginię życia i wzrostu oraz Vortha, boga śmierci i przemijania — bóstwa tyleż przeciwstawne, co nierozłączne (religia rzadka poza Księstwem). Kapłanami Vortha są wyłącznie mężczyźni, Dumiel służą kobiety, ale każdy wyznawca czci oboje. Mędrcy mawiają, że są to w istocie aspekty Dawnej Wiary. Faktycznie, ziomkowie wyznający Dumiel i Vortha samych siebie uważają za dawnowierców. Zdarzają się też osiadli mieszkańcy wyznający Ammana, jednak nie obnoszą się ze swoją religią i nie są niepokojeni. Na co dzień kapłani i kapłanki Vortha i Dumiel dbają o zachowanie tradycji i wiary ojców. Karmią ubogich, prowadzą szpitale i chramy, doradzają Ławie.

Tak przynajmniej było do roku 491, kiedy to bogowie zostali obrażeni serią profanacji, którym ich wyznawcy nie potrafili zapobiec.