Nazywany tak dla odróżnienia od tęgoryjca ogoniastego, obecnie już wymarłego. Niewysoki, masywny stwór leśny agresywnie broniący terytorium stada.

Opis mechaniczny:

Pomniejsza bestia. Zadaje obrażenia masywnymi łapskami zdejmując po każdym trafieniu 1 pkt odporności.

Charakteryzacja:
Grzywiasta maska z ciosami i ubranie w kolorach leśnych, z wplecioną grzywą. Na rękach pazurzaste rękawice.

Atak:
Bezpieczne pazury.

Odporność:
5-8 pkt

Opis fabularny:

Wygląd:
Niskie, ale masywne dwunożne stworzenie. W czasie żerowania podpiera się niekiedy przednimi łapami. Łeb zielony, obrośnięty z tyłu gęstą zielonkawą grzywą ciągnącą się u starszych osobników przez środek grzbietu. Pysk bardzo mięsisty i ruchliwy, charakterystyczne dwa dolne zęby przerośnięte do rozmiarów szabli odyńca. Przednie łapy z trzema grubymi i łuskowatymi paluchami, każdy wieńczony masywnym, ostrym pazurem. Skóra ciemna, pokryta na tułowiu rzadką zielonkawą sierścią.

Pochodzenie:
Nieznane. Najprawdopodobniej cały gatunek wywodzi się od jednej pary, przypadkowo zmutowanej magicznie z naturalnych stworzeń. Z całą pewnością tęgoryjce były liczne już w czasach Ammana.

Występowanie:
Żyją w leśnych matecznikach, często w pobliżu miejsc o magicznej aurze.

Zachowanie:
Tęgoryjce atakują w grupach.
Zazwyczaj łagodne jeśli nie drażnione, potrafią być bardzo agresywne w czasie godów, które nie mają u nich określonej pory. Te, które zapuszczą się bliżej ludzkich siedzib, czynią duże szkody w uprawach, a broniąc „swojego” terytorium bywają naprawdę niebezpieczne dla rolników.
Grasują najczęściej w stadach od trzech do sześciu, choć zanotowano grupy składające się z ponad tuzina osobników. Samotne tęgoryjce to zazwyczaj stare samce wygnane ze stada przez młodszych konkurentów. Nie tak szybkie i silne, są za to znacznie bardziej złośliwe i przebiegłe.
Tęgoryjce są wszystkożerne, większą część ich diety stanowią opadłe owoce oraz bulwy, korzonki i pędraki dobywane z gleby przekopywanej ryjem i pazurami. To menu uzupełniają małe kręgowce. W razie niedoboru pożywienia potrafią jednak całkowicie przejść na pokarm mięsny i są wtedy bardzo sprawnymi myśliwymi.
Widomym sposobem na rozpoznanie diety danego stada jest badanie pozostawionych odchodów. Te o jasnej barwie i delikatnej strukturze są pochodzenia roślinnego. Ciemniejsze w postaci twardych kulek pochodzi z pokarmu mięsnego. Lepiej wtedy opuścić czym prędzej teren, bo stado może zaatakować z ukrycia.

Walka:
Pokryte twardą łuską łapy tęgoryjca potrafią zatrzymać, a nawet wyrwać nieostrożnemu myśliwemu broń. Potężne mięśnie i pazury bez trudu rozrywają człowieka na strzępy.
Podejmowano skuteczne próby hodowli tęgoryjców do walki, na użytek armii lub dla uciechy gawiedzi. Mimo wszelkich domniemanych korzyści, niewątpliwie godne potępienia jest wykorzystywanie tych wspaniałych zwierząt w podobny sposób.
Podatny na zwykłą broń.

Trofea:
Kły, grzywa, łeb. Są one wysoko cenione jako ozdoby. Ponadto na łbie można ugotować niezwykle smaczną zupę kwaśnicę, a z mięsa otrzymuje się słynną kiełbasę Tęgoryjcową Podsuszaną.
W ostatnim dziesięcioleciu intensywne polowania doprowadziły niemal do wygubienia populacji na terenie Księstwa Wzgórza, co na wniosek autorki zaowocowało edyktem Księcia: „O okresach ochronnych tęgoryjca włochatego”.

Na podstawie zapisków Nimue Złocistej.