Istota ze sfer infernalnych.

Opis mechaniczny

Obcy byt z innego świata. Istota astralna, choć przybiera niekiedy formę fizyczną.

Charakteryzacja:
Nieokreślona – zależna od rodzaju demona.

Atak:
Nieokreślony – zależny od rodzaju demona.

Odporność:
Nieokreślona – zależna od rodzaju demona.

Opis fabularny

Wygląd:
Demon, gdy przybywa na Świat może przybrać w zasadzie dowolną formę. Zazwyczaj jest ona odrażająca, albo wręcz przeciwnie, niezwykle atrakcyjna dla jego ofiar, ale zawsze przewyższa potencjałem ludzkie ciało. Bywa zresztą nie do odróżnienia od niego. Jedynym, poza magicznymi, zupełnie pewnym sposobem odkrycia demonicznej tożsamości, jest zadanie podejrzanemu śmiertelnej rany – patrz „Trofea”.
Ponadto, gdy demon natrafi na jednostkę słabą, skłonną do ulegania jego pokusom, potrafi opanować jej umysł i wniknąć w śmiertelne ciało. Wykrycie go i egzorcyzmowanie może być wtedy znacznie trudniejsze.

Pochodzenie:
Demony to istoty ze sfer piekielnych. Niezwykle rzadko cieszą się wolnością, służą bowiem innym, potężniejszym demonom (takim jak Zachagan). Łączy je ich natura. Demony zawsze są wcieleniem różnych aspektów Zła.
Nasze, wyznawców Ammana, święte teksty, (księga Genesis) zawierają tylko jeden wers traktujący o pochodzeniu tych stworzeń: „Wykuci z Ciemności, w ogniu jego Gniewu, hartowani w jego krwi”. Te słowa od wieków przysparzają trudności interpretacyjnych. Cóż to za On, który wykuł demony z Ciemności? Nie chodzi raczej o Zachagana, najprzebieglejszego z demonów, o którym natchniony autor pisał „Plugawiciel” (cztery razy), ”Ojciec Kłamstwa” (trzykrotnie), „Wąż Starodawny” (sześć razy) lub pod właściwym jego imieniem (jedenaście). Co więcej, formy gramatyczne użyte w tej archaicznej wersji naszego języka wskazują, że werset jest cytatem.
„Kogo mógłby cytować Amman, który sam jest najwyższym źródłem prawdy i mądrości?!” To zapytanie w Antalii było bezpośrednią przyczyną powstania ruchu rewizjonistów, który z czasem zaczął podważać słowa Księgi w ogóle. Z herezją szybko poradziła sobie Inkwizycja, lecz przekonującej odpowiedzi na postawione pytanie do dziś nie udzielił nikt – choć odkrycie ruin Argos stawia je w zupełnie nowym świetle…
Ci spośród magów Czasosfery, których skusi miraż szybkich i łatwych korzyści, przywołują demony, by zawrzeć haniebny pakt. Wiele mogą one zaoferować śmiertelnikowi, lecz nigdy darmo. Zazwyczaj żądają w zamian duszy nieszczęsnego człowieka. Nie wiadomo dlaczego jej pożądają. Być może w sferach piekielnych dusze funkcjonują jako waluta, być może demony posługują się nimi do wzmożenia przyrodzonej potęgi, tak jak magowie postępują chociażby z różdżką, czy amuletami. Być może zaś demony, posłuszne swej naturze, po prostu lubują się w dręczeniu tych, którzy należą do nich na wieczność…

Występowanie:
Jedyna droga jaką demon może dotrzeć do Znanego Świata, to naturalne bądź sztuczne portale z innych Sfer. Jednak ze względu na swoje nadnaturalne możliwości, demon, któremu się to uda, jest w stanie skryć się w każdym miejscu jakie umiemy sobie wyobrazić.

Zachowanie:
O postępowaniu demona da się z całą pewnością powiedzieć tylko jedno. Zawsze przysporzy chaosu i cierpienia wśród wszystkich, którzy będą mieli nieszczęście się z nim zetknąć.

Walka:
Demony zabijać potrafią niekiedy samym dotykiem. Często też władają potężną magią, zwłaszcza Czasosfery i Umysłu. Demona nie można „zabić”, tak samo jak nie da się zniszczyć duszy – postaci, które przybiera są tylko powłoką, emanacją jego umysłu w naszym Świecie. Gdy ową powłokę zniszczyć, demon powraca do swej naturalnej Sfery. Można jednak przypuszczać, że nigdy nie zapomina o śmiertelnikach, którzy się do tego przyczynili…
Niewątpliwie najobszerniejszą wiedzą na ten temat może poszczycić się Zakon Temezerusa. Wszelkie petycje o podzielenie się nią, które autorka składała, spotykały się niezmiennie z grzeczną odmową: „Temezerus powierzył swoje dziedzictwo nam i tylko nam. Nikogo nie możemy obarczać brzemieniem tej wiedzy i zagrożeniem, które ona niesie. Pozostań w pokoju Siostro”. Pełny odpis korespondencji z Zakonem załączony w aneksie.
Demony są podatne na magię i magiczny oręż, słabsze z nich również na ataki fizyczne.

Trofea:
Niezmiernie trudno zdobyć jakiekolwiek trofea tryumfu nad demonem. Gdy spotyka je „śmierć”, ich fizyczne emanacje- jakoby- samoczynnie spopielają się w piekielnym, cuchnącym siarką płomieniu. Jedynie adepci Czasosfery praktykujący zakazane arkana swej szkoły, potrafią powstrzymać ów naturalny proces, by zdobyć tak egzotyczne magiczne substancje. Źródła historyczne potwierdzają ich niezwykłe właściwości, ale zarazem i to, że nigdy nie służą uprawianiu magii godnej, w służbie człowieka.

Na podstawie zapisków Nimue Złocistej.