Antalia

Siły zbrojne Antalii przeszły znaczną ewolucję podczas Wielkiej Wojny, niemniej wciąż zdają się mieć nieco zacofaną organizację. Armia antalijska opiera się na jeździe szlacheckiej, wspomaganej przez plebejską piechotę. Obowiązuje tu pospolite ruszenie- w razie konieczności po kraju rozsyłane są wici i wszystkie stany (poza duchowieństwem) wchodzą w skład armii. Spotyka się również jednostki zawodowe, służące za żołd, jednak są stosunkowo mało liczne. Na obrzeżach Antalii, funkcjonuje stary system drużyn książęcych- grupy zawodowych wojowników dowodzonych przez księcia.

Najbardziej elitarnymi jednostkami są oczywiście kopijnicy, ciężka jazda. Podstawową jednostką jest tutaj kopia, składająca się z ciężkozbrojnego rycerza, średniozbrojnego giermka, kilkunastu czeladników i strzelców. Kopie łączą się w chorągwie grupujące wszystkich rycerzy z danego rodu, ich wasali i resztę szlachty zamieszkującej określoną ziemię. Chorągiew składa się z kilkudziesięciu do stu- kilkudziesięciu koni. Jeżeli ród nie może wystawić tak licznej reprezentacji, jego chorągiew jest łączona z inną.

Piechota plebejska zorganizowana jest w dziesiątki, dowodzone przez dziesiętnika. Dziesięć dziesiątek składa się na setkę dowodzoną przez setnika. 5 do 10 setek tworzy chorągiew. Jeżeli chodzi o uzbrojenie, typowa chorągiew grupuje włóczników, kuszników i mieczników. Podczas Wielkiej Wojny jednak zatrudnieni jako szkoleniowcy oficerowie z Osternhok zreorganizowali cześć chorągwi, na bardziej wyspecjalizowane. Takie chorągwie składają się z tarczowników, uzbrojonych w pawęż i włócznie piechurów których zadaniem jest zatrzymywanie szarż kawalerii, piechotę liniową, uzbrojoną w mniejsze tarcze i miecze, i wydzielone, osobno dowodzone setki kuszników.
Zaciężna kawaleria jest zorganizowana podobnie jak piechota, lecz na chorągiew składają się 2-4 setki

Kariera Wojskowa w Antalii zależy od urodzenia. Wysoko urodzeni z miejsca trafiają do jazdy, synowie magnatów zaś mogą liczyć na karierę w sztabie. Pospólstwo z powszechnego naboru jest traktowane jako mięso armatnie i nie może liczyć na zbyt szerokie perspektywy. Zawodowe wojsko Antalii, również ma dwojaką strukturę. Po części składa się z weteranów Wielkiej Wojny, najczęściej plebejskiego pochodzenia, którzy szlify oficerskie zdobyli drogą promocji polowej, po części zaś z wysoko urodzonych karierowiczów. Istnieje też nieliczna, młoda kadra oficerska, która ukończyła akademie wojskowe (w Hammersteinie lub zachodnich miastach) i czeka na stanowiska zajęte przez bogaczy…

Znane jednostki:
Kopijnicy: elitarna i otoczona splendorem kawaleria. Jej skuteczność bojowa została jednak dość poważnie zakwestionowana podczas Wielkiej Wojny (przez liniową piechotę Hammersteinu i tamtejszych łuczników)

Husarzy: lekka jazda, najczęściej wystawiana przez ościenne księstwa. Mobilna i kreatywna w działaniu. Otoczona mniejszym splendorem niż kopijnicy, mająca reputacje odważnej i brawurowej

Partyzanci : Obecnie nie ma takich jednostek, jednak wielu żołnierzy wywodzi się z nich. Sformowane z porozbijanych chorągwi oddziały, które przez 11 lat nękały tabory i jednostki Hammersteinu wojną podjazdową. Żołnierze i oficerowie z pozycją „partyzant” w życiorysie otoczeni są respektem, jednak ostracyzowani przez dowództwo przy rozdziale stanowisk i posad.

Fediani : Nazwa pochodzi z Emiratu i przywędrowała przed wiekami na kontynent z Emiratu, oznacza żołnierzy oddanych do śmierci swojemu wodzowi. Nazwano tak przyboczne oddziały dowódców polowych, którzy wyłonili się podczas wojny partyzanckiej.

Hammerstein.

W Cesarstwie obowiązuje system armii zawodowej. Składa się na nią regularna armia cesarska, oraz niezależni najemnicy zaciągający się na poszczególne wyprawy. Armia prezentuje dobry poziom wyszkolenia, w głównej mierze opiera się na piechocie. Liniowa piechota jest zdominowana przez dwie formacje: pikinierów i łuczników, których współdziałanie pozwalało zwyciężać antalijską kawalerię. Hammerstein posiada również liczną kawalerie (głównie średnio i lekko zbrojną), jak również dobrze wyszkolone jednostki specjalne (inżynieryjne, oblężnicze).
Armia jest zorganizowana podobnie jak zaciężne jednostki Antalijskie.
Siłą armii Hammersteinu jest jej kadra oficerska, składająca się z absolwentów specjalnych akademii. Jakkolwiek szlacheckie pochodzenie ułatwia dostanie się na taką uczelnię, to nie gwarantuje jej automatycznego ukończenia. Cesarz dba o pewną rotację stanowisk w siłach zbrojnych, co pozwala wyławiać najzdolniejszych oficerów. Stworzona na akademiach strategia blitzkriegu, opierająca się na szybkich wypadach i manewrach kawalerii, dezorganizującej obronę przeciwnika i nieustępliwym marszu piechoty w głąb jego terytorium była powodem sukcesów w  wojnie przeciw Antalii

Znane jednostki

Blitzerzy (Błyskawice)- Średniozbrojna kawaleria strategiczna. To za jej pomocą udało się przełamać linie antalijskiej obrony i otworzyc drogę wgłąb kraju. Świetnie wyszkolona i sprawnie dowodzona machina wojny. Otoczona szacunkiem w Hammersteinie i nienawiścią w Antalii.

Pikinierzy: „Rycerzobójcy”, jednostki na których zatrzymują się szarże kawalerii. Twardzi i zdyscyplinowani, w każdej bitwie ponoszą ciężkie straty, jednak do końca utrzymują zwarty szyk.
Landsknechci: Najemnicy, zaciągający się na konkretne akcje wojenne. Otoczeni szeroką sławą świetnych wojowników i bezlitosnych grabieżców.

Saperzy: Jednostki inżynieryjne, najlepsze na kontynencie 

Osternhok

Miasto najemników, jak sama nazwa wskazuje, ma armie w pełni zawodową. Wprowadzono tu system stopni, który upowszechnił się na kontynencie. Kariera wojskowa jest tu jednakowa dla wszystkich: każdy może się zaciągnąć ( nie jest pytany o życiorys, więc różni ludzie tu ściągają), zaś o awansie decyduje test w boju. Jedyna metoda, by nie startować od szeregowca, to odpowiednia reputacja, która musi tu dotrzeć. Stopnie zdobywa się z ukończonymi kampaniami wojennymi. Stopień jest miarą umiejetności i doświadczenia, decyduje o żołdzie, ale nie koniecznie o funkcji. Organizacja armii jest bowiem standardowa: dziesiątki, setki i chorągwie. W dziesiątce może być więc kilku kaprali (jeżeli jest to doświadczona jednostka), jednak tylko jeden jest dziesiętnikiem. Podobnie w setce setnik rzadko jest jedynym sierżantem.

Księstwo Wzgórza

Funkcjonuje to system drużyny książęcej, jednak każdy z tworzących ją rycerzy dowodzi swoją chorągwią, a w razie wojny zaciężnymi członkami okolicznych plemion. Liczba członków drużyny jest raczej stała, nie jest organizowany zaciąg. Rycerze ci wywodzą się od druhów Ryttera Vandera z jego krucjaty do Emiratu. Armia ta nie jest w stanie prowadzić podbojów ani wojen zaczepnych, jednak w zupełności wystarcza do obrony księstwa przed barbarzyńcami i orkami z północy.

Smocza Wyspa

Wszelkie znane informacje pochodzą z opowieści piratów ze Skellig, którzy jako jedyni urządzają wyprawy na Smoczą Wyspę.  Plemiona urządzone są tu jako demokracja wojenne (każdy zdolny do noszenia broni ma głos, i każdy bierze udział w wojnie), zaś zgromadzeniu przewodzi król wybierany na 7 lat (po których jest rytualnie zabijany by połączyć się z Danu, Boginią –Matką). W walce zapalczywi, często wpadający w bitewny amok wyspiarze są zawsze wspomagani przez swych kapłanów. Wojownicy najczęściej walczą nago, by spłynęła na nich moc ziemi. Jakkolwiek nie stosują wyrafinowanej taktyki, to rozsądnie wybierają miejsca bitew.

Znane jednostki:

Przyboczne Krolowej Wiedźm- gwardia najwyższej kapłanki, składająca się z wiedźm- wojowniczek. Walcząc wpadają w furie, która przeraża nawet ich współplemieńców. Gryzą, chwytają miecze przeciwników w ręce, rozszarpują wrogów gołymi rękami.

Najemnictwo

Jest to dość rozpowszechniony sposób zarobkowania. Najemni żołnierze różnią sie jednak między sobą pod kilkoma względami. Najliczniejszymi są "niezrzeszeni" wojownicy, zaciągający się gdy suweren ogłosi werbunek. Pochodzą najczęściej z zubożałego rycerstwa lub wolnego pospólstwa.  W okresie pokoju przebywają w swoich wościach (jeżeli posiadają takowe), imają się różnych zajęć, wśród których rozbójnictwo nie jest najrzadszym. Wiedzą o tym panujący, którzy najcześciej wrez z zaciągiem ogłaszają amnestie dla rekrutów. Tego pokroju żołdacy najliczniejsi są w Hammersteinie, choć można ich spotkać na całym kontynencie.

Kondotierzy, zrzeszeni w chorągwiach najemnych mają opinie lepiej wyszkolonych, co przekłada się na cenę ich usług. Najemnik taki otrzymuje żołd od swoich przełożonych- dowódctwa chorągwi. Chorągiew oferuje swe usługi jako suwerenna jednostka, i w ten sposób wchodzi w skład sił zbrojnych zleceniodawcy. Poszczególne chorągwie rożnią się prestiżem, ceną, niezawodnością i rodzajem przyjmowanych zleceń.
     Najbardziej prestiżowa chorągiew z Osternhok (nazwa jest myląca, gdyż miasto najemników jest w stanie wystawić siły w licznbie 5-6 chorągwi) na przykład z zasady nie bierze udziału w puczach i zamachach stanu, za to oferuje róznież usługi szkoleniowe dla regularnych sił zbrojnych -trzech poruczników i dziesieciu sierżantów jest w stanie wyszkolić w ciagu 12 miesięcy 600 ciurów na zdyscyplinowaną chorągiew. Z racji swojego militarnego potencjału największe organizacje najmenicze mogłyby mieć wpływ na politykę Kontynentu, jednak ze zannych sobie powodów jak dotąd nie wykorzystywały tej możliwości.
    Ostatnio znaną staje się Chorągiew Najemna z Hub Erthen, która oprócz wysokiego poziomu charakteryzuje się tym, iż przyjmuje zlecenia na pucze.
    Prestiżowe chorągwie najemne są uważane za najlepsze siły zbrojne kontynentu. Ich członkowie muszą się liczyć z surową dyscypliną, jednak ich życie jest, o dziwo, szanowane przez dowódców znacznie bardziej niż w regularnych armiach. Odbijanie i wykupowanie jeńców, śmiałe odsiecze, mogą nie wydawać się racjonalne z militarnego punktu widzenia, skutkują jednak znacznym podniesieniem morale. W trakcie Wielkiej Wojny najemnicy z Osternhok byli często jedynymi zbrojnymi, osłaniającymi ucieczkę ludności cywilnej, gdy własne siły zbrojne Antalii dały drapaka na wieść o zbliżającym sie froncie. 
     W zachodnich państwach-miastach na ogół jedna chrorągiew kondotierska pełni rolę jedynych sił zbrojnych księstwa, będąc związana z władzami  długoletnim i korzystnym kontraktem.

     Za najemników nie są uważani "żołdacy" czyli zawodowi żołnierze zwiazani z siłami zbrojnymi Antalii (w której  obowiązuje pospolite ruszenie) lub Hammersteinu, gdyż mimo iż walczą za pieniądze, są na stałe związni z jednym "pracodwacą"

System szarż wojskowych na Kontynencie

Antalia (piechota, jazda zaciężna)

Żołnierz
Dziesiętnik
Setnik (lub porucznik)
Kapitan   
Major
Pułkownik
Generał   
Hetman                   
Marszałek

Antalia- rycerstwo 

Nie stosuje się stopni   

Hammerstein 

Soldat   
Gefraiter   
Feldfebel
Leutnant   
Hauptman   
Major
Oberst   
General       

Osternhook- piechota

Szeregowy   
Kapral
Sierżant   
Porucznik   
Kapitan   
Pułkownik   

Osternhook- jazda

Jeździec   
Wachmistrz    (odpowiada sierżantowi)
Porucznik
Rotmistrz   

Osternhook- flota

Marynarz
Mat
Bosman
Porucznik
Kapitan
Admirał